Midzomer
Het feest van licht, kracht en volle energie
Er zijn momenten in het jaar die niets vragen.
Ze zijn er gewoon.
Midzomer is zo’n moment.
Het licht blijft hangen, ook als de dag al voorbij is.
De lucht voelt open. De grond warm.
Alles lijkt zichtbaar, zonder moeite.
Dit is geen overgang.
Dit is het hoogste punt.
Midzomer werd niet gevierd om te ontsnappen.
Het werd geleefd, buiten, met vuur, met mensen.
Niet als spektakel, maar als bevestiging.
Het licht had gewonnen.
De groei was geen belofte meer, maar zichtbaar in het land, in het lijf, in de energie van de dag.
Wat was geplant, stond er nu.
Vuur hoorde daarbij.
Niet om te vernietigen, maar om samen te brengen.
Rond het vuur werd niet uitgelegd wat belangrijk was.
Het was voelbaar.
Licht laat zien wat er is.
Ook wat je normaal laat liggen.
In volle dagen is er weinig ruimte voor excuses.
Je ziet wat klopt.
En wat niet.
Midzomer gaat niet over harder gaan.
Het gaat over aanwezig zijn in wat op zijn kracht staat.
Niet duwen. Niet trekken.
Gewoon rechtop.
Overvloed is in deze tijd geen luxe.
Het is een gevolg.
Het land geeft.
De dagen dragen zichzelf.
Er is genoeg, zolang je oplet.
Dat vraagt aandacht.
Geen discipline, geen strijd.
Aandacht.
Wie dat kent, herkent kracht als iets rustigs.
Iets dat niet hoeft te schreeuwen.
Later in het jaar zal het anders voelen.
Meer naar binnen. Meer bewaren. Meer stilte.
Maar nu niet.
Nu is alles open.
Dit is het moment waarop je ziet wie je bent, wanneer niets je tegenhoudt.
Midzomer vraagt niets.
Het nodigt uit om te staan waar je staat.
In het licht.
Met beide voeten op de grond.
Reactie plaatsen
Reacties